Żelaźni Ludzie

Z Wiki Westeros
Skocz do: nawigacja, szukaj
Żelaźni Ludzie i Żelazna Flota, Rene Aigner ©

Żelaźni łupieżcy, zwani przez swoje ofiary Żelaznymi Ludźmi,[1] To mieszkańcy Żelaznych Wysp za zachodnim wybrzeżu Westeros. Są to groźni ludzie morza, ich morska przewaga była kiedyś niezrównana. Ich ciemna przeszłość, kiedy to łupili i grabili tereny na zachodzie i południu, przyniosła im straszną reputację „postrachów mórz”. Kobiety z Żelaznych Wysp też mogą walczyć jak mężczyźni i mogą być częścią załogi na statkach a nawet być kapitanem swojego statku. Mówi się, że morze daje im męskie żądze. Bękarci urodzeni na Żelaznych Wyspach mają na nazwisko Pyke.

Historia

Pierwsi Ludzie osiedlili się na Żelaznych Wyspach tysiące lat temu. Jest to teren odizolowany od reszty Westeros, więc ludzie nie przejęli wiary w Starych Bogów, zamiast tego rozwinęli własną religię opartą na Utopionym Bogu i Tronie z Morskiego Kamienia, rzekomo znalezionego na brzegu wyspy Stara Wyk. Kiedy Andalowie najechali Westeros i podbili Żelazne Wyspy, wymieszali się z ich mieszkańcami. Niewielu przeszło na Wiarę w Siedmiu, nadal czczono Utopionego Boga.

Pod rządami Hoare’ów, Żelaźni Ludzie osiągnęli szczytowy moment swej potęgi, było to ok. 400 lat temu. Rządzili Dorzeczem i znaczną częścią zachodniego wybrzeża Westeros. Po Podboju wycofali się na swoje wyspy a ród Harrena Czarnego wyginął. Żelaźni Ludzie podlegali władzy Siedmiu Królestw, pokój trwał prawie 300 lat. 9 lat po Wojnie Uzurpatora zbuntowali się i próbowali wrócić do dawnych zwyczajów.

Dawne zwyczaje

Główny artykuł: Dawne zwyczaje

Dawne zwyczaje są cenione na Żelaznych Wyspach. Jest to ukoronowanie ich kultury opartej na grabieżach. Zdolności łupieżcy świadczyły o wartości człowieka. Żelaźni Ludzie nie brali żadnych trofeów, chyba że „zapłacili żelazną cenę", tj. wygrali walkę i zabrali coś z rzeczy pokonanego.

Podczas grabieży brali ludzi jako niewolników. Większość z nich pracowała jako niewolnicy na farmach i w kopalniach na Żelaznych Wyspach, gdyż prawdziwi synowie z Żelaznych Wysp zostali stworzeni do celów wyższych niż taka harówka. Pojmane kobiety były nałożnicami, mężczyźni mogli mieć kilka morskich żon, ale tylko jedną żelazną, swoją skalną żonę.

Religia

Główny artykuł: Utopiony Bóg

Żelaźni Ludzie wierzą w Utopionego Boga, surowe bóstwo, które mieszka w oceanie. Wierzą, że Utopiony Bóg stworzył ich by brali wszystko, co chcą siłą, gwałcili, grabili, podbijali królestwa i zapisal się w historii ogniem, krwią, stalą i pieśnią. Od urodzenia przeznaczają się morzu, po śmierci dołączają do swego boga. Kapłani Utopionego Boga to Utopieni – utonęli i zostali wskrzeszeni.

Wojsko

Żelaźni łupieżcy – Tomasz Jedruszek. © Fantasy Flight Games

Zwyczaje i historie grabieży czynią z nich ludzi odpowiednich do wojaczki. Ich szybkie drewniane statki pomagają w podbijaniu wybrzeży Westeros i dalszych terenów na rzekach i strumieniach. Nadal pamięta się, że ostatni raz dokonali grabieży 300 lat temu.

Żelaźni Ludzie to dzielni władcy mórz, nie boją się utonąć, dlatego noszą cięższą zbroję niż inni marynarze. W bitwie próbują wejść na pokład statku wroga i wybić załogę. Na lądzie uderzają szybko i idą dalej, nim zbiorą się lokalne oddziały.

Wielka Żelazna Flota pod dowództwem Lorda Kapitana Victariona Greyjoya składa się z galer, które mogą pokonać największe okręty wojenne budowane w Siedmiu Królestwach. Żelaźni Ludzie nie mogą budować większych statków z powodu braku surowców.

Zwyczaje

Żelaznemu człowiekowi nie wolno rozlać krwi innego Żelaznego, jednak niektórzy dopuszczają utopienie.[2] Taniec palców to powszechna i niebezpieczna gra Żelaznych Ludzi.

Podobnie do Górskich Klanów Północy, niektórzy stojący na czele rodu nie używają tytułu „lord”, nazywa się ich w zależności od nazwy rodu. Np. Sparr lub Stonehouse. Na Balona Greyjoya mówi się po prostu Greyjoy.[3] Aeron Greyjoy mówi o Meldredzie Merlynie jako Merlyn, a Meldred tytułuje się lordem na manierę Westeros.[2]

Cytaty

Kiedy rozmawiasz z żelaznymi ludźmi, Bran, nie możesz zapominać, że okrutne krainy mają bezlitosnych mieszkańców.[4]

- Maester Luwin do Brana Starka


Nie zamierzam kłaść się do łoża ze zgrają nędznych kałamarnic. Na nie też przyjdzie

kolej, gdy tylko uporamy się ze Stannisem.[5]

- Cersei Lannister do Małej Rady

Przypisy