Aegon I Targaryen

Z Wiki Westeros
Skocz do: nawigacja, szukaj
House Targaryen crest.PNG Aegon I House Targaryen crest.PNG
AEGON I.jpg
Aegon Targaryen, ilustracja autorstwa Amoka©
Informacje
Okres panowania 1AC37AC
Data koronacji 1AC
Nazwa Aegon Targaryen Pierwszy Tego Imienia
Przydomki Aegon Zdobywca
Aegon Smok
Aegon Władca Smoków
Inne tytuły Król Westeros
Tarcza Swoich Ludzi
Król Andalów, Rhoynarów i Pierwszych Ludzi
Władca Siedmiu Królestw
Obrońca Królestwa
Lord Smoczej Skały
Urodzony 27BC, w Smocza Skała
Zmarły 37AC, w Smocza Skała
Rodzina
Ród Ród Targaryenów
Poprzednik brak
Spadkobierca Aenys Targaryen
Sukcesor Aenys I
Królowa Visenya Targaryen
Rhaenys Targaryen
Potomkowie Aenys
Maegor
Ojciec Aerion Targaryen
Matka Valaena Velaryon
Kilka artykułów ma tą samą nazwę.Zobacz tę stronę ujednoznaczniającą.Disambig.png


Aegon I Targaryen, znany także jako Aegon Zdobywca lub Aegon Smok, był pierwszym władcą Siedmiu Królestw zasiadającym na Żelaznym Tronie. Podbił sześć z siedmiu królestw podczas swojego Podboju i założył dynastię Targaryenów, panującą w Westeros.

Wygląd i Charakter

Aegon był wysoki, szeroki w barkach, potężnej postury. Miał Fioletowe oczy i krótko przycięte, srebrno-złote włosy. Był bardzo charyzmatyczny i miał naturalną skłonność do dowodzenia. Podczas Podboju zwykle zakładał do bitwy czarną kolczugę i władał swym mieczem z valyriańskiej stali, Blackfyrem. Jego korona była prostą obręczą z valyriańskiej stali z wprawionymi w nią dużymi rubinami o kwadratowym szlifie.[1]

Aegona postrzegano jako zagadkę. Był samotnikiem, którego jedynym przyjacielem był Orys Baratheon. Był wielkim wojownikiem, władającym mieczem zwanym Blackfyre, ale swego smoka dosiadał tylko w bitwie lub podróży i nigdy nie stanął w szranki na turnieju. Pozostawał wierny swoim siostrom, powierzył władzę w ich ręce, a sam przejmował dowodzenie tylko w konieczności. Był nieprzyjemny wobec tych, którzy stawiali mu opór, a jendocześnie hojny dla tych, którzy ugięli kolano.[2]

Aegon był w swoich czasach niemal tak samo owiany tajemnicą, jak jest w epoce obecnych królów.[2]

Biografia

Wczesne życie

Zobacz także: Zagłada Valyrii

Aegon pochodził ze Smoczej Skały, najbardziej wysuniętego na zachód przyczółka Valyriańskich Włości, gdzie jego rodzina osiedliła się ponad sto lat przed Zagładą Valyrii. Zgodnie z tradycją swojego rodu Aegon poślubił swoje siostry: starszą Visenyę i młodszą Rhanerys. Cała trójka była jeźdźcami smoków, zanim się pobrali.

Według źródeł, gdy Aegon był młody, Volantis zaproponowało mu dołączenie do sojuszu przeciwko pozostałym Wolnym Miastom oraz resztkom Valyriańskich Włości. Najwyraźniej odrzucił ofertę.[3] Kiedy Volantis dokonało inwazji na Tyrosh Aegon nadleciał na swoim smoku Balerionie Czarnym Strachu, dołączając do Króla Burzy i Pentos po stronie Tyrosh. Po pokonaniu sił Volantis, Aegon powrócił na Smoczą Skałę.

Podbój

Zobacz także: Podbój Aegona
Król Aegon I i jego królowe-siostry, Visenya i Rhaenys. Ilustracja autorstwa Amok ©

Ostatecznie Aegon zdecydował się udać na zachód do Westeros i przez lata planował podbój Siedmiu Królestw. Wykonał na stół, na którym namalowano wielką mapę Westeros bez żadnych granic, by pokazać, że powinno być jednym potężnym państwo zamiast wielu słabych. Tę mapę nazwano później Malowanym Stołem. Jego plan był bardzo ambitny, ale ostatecznie okazał się skuteczny.

Gdy Aegon był gotowy, on i jego siostry-żony Rhaenys i Visenya byli gotowi, wylądowali z armią na wschodnim wybrzeżu Westeros, w ujściu Czarnego Nurtu, gdzie zbudowali drewnianą twierdzę Aegona. Dzięki swoim trzem smokom (Vhagarowi, Meraxesowi, i Balerionowi) Aegon prowadził armię Targaryenów od zwycięstwa do zwycięstwa. Podbił i podporządkował sobie sześć z siedmiu królestw kontynentu Westeros i ustanowił Dorzecze oddzielnym regionem. Jednak próba podboju Dorne zakończyła się niepowodzeniem i ostatecznie został zmuszony do poszanowania ich autonomii.

Za początek swojego panowania Aegon uznał dzień, gdy Wielki Septon namaścił go w Starym Mieście.[4] Zamiast rządzić ze Starego Miasta lub Smoczej Skały, swoją siedzibą uczynił Królewską Przystań, nowe miasto rozrastające się wokół Twierdzy Aegona. Zebrał również miecze swych pokonanych wrogów i wykuł z nich Żelazny Tron. Ponadto Aegon utworzył nowy urząd - Królewskiego Namiestnika, a pierwszym namiestnikiem został Orys Baratheon.

Pierwsza Wojna Dornijska

Wiedząc, że sprawa Dorne była jedyną porażką Targaryenów, Aegon przypuścił na nie kolejny atak w 4AC z nadzieją dokończenia swego podboju. Pierwsza Wojna Dornijska poskutkowała śmiercią Rhaenys Targaryen, gdy przypadkowy strzał ze skorpiona trafił jej smoka Meraxesa w oko; bestia spadła martwa z nieba, a jej jeździec zginął przy upadku. Gniewu Aegona po śmierci Rhaenys nie dało się ukoić.

Aegon i Visenya wyznaczyli nagrody za głowy dornijskich lordów, a w zamian Dornijczycy obiecali nagrody za Targaryenów. Aegon i Visenya zostali zaatakowani na ulicach Królewskiej Przystani i gdyby nie Visenya i jej Czarna Siostra oboje zginęliby. Ta napaść doprowadziła do utworzenia elitarnej, królewskiej straży znanej jako Gwardia Królewska w 10AC. Visenya osobiście wybrała jej skład. Próba podboju Dorne została przerwana w 13AC po tym jak Aegon siedząc na Żelaznym Tronie odczytał tajemniczą wiadomość dostarczoną przez księcia Dorne. [5]

Późniejsze życie

Aegon spędził znaczną część swego panowania, umacniając swoją potęgę dzięki podróżom po Siedmiu Królestwach oraz budując stolicę w Królewskiej Przystani. Rządząc, ostrożnie obchodził się z Wiarą w Siedmiu, dlatego jej przedstawiciele nie sprzeciwiali się mu.[6] Aegon zbudował olbrzymi sept na Wzgórzu Visenyi i zgodził się na konstrukcję jeszcze potężniejszej świątyni znanej jako Sept Pamięci na Wzgórzu Rhaenys.[7]

Królewskiej Przystani początkowo brakowało murów, jako że Aegon wierzył, że nikt nie zaatakuje miasta bronionego przez smoki. Zdał sobie jednak sprawę że on i Visenya nie zawsze są w mieście i rozkazał utworzyć masywne mury naokoło miasta; konstrukcję wraz z bramami ukończono w 26AC.

Aegon uznał, że Twierdza Aegona nie jest stosowna dla króla i została ona zrównana z ziemią w 35AC. Przeniósł się wraz z rodziną i dworem z powrotem na Smoczą Skałę, gdzie zlecił budowę zamku, który później otrzymał nazwę Czerwona Twierdza. Krążyły pogłoski, że Aegon wyznaczył Visenyę nadzorowania budowy, żeby nie musieć znosić jej obecności na Smoczej Skale. Żelazny Tron pozostał na placu budowy, ponieważ był zbyt ciężki, by go przenieść na Smoczą Skałę.Potrzebny przypis

Synowie Smoka

W roku 7AC Aegon został po raz pierwszy ojcem, gdy Rhaenys, młodsza z jego siostr-żon, urodziła syna: Aenysa. Chłopiec był jednak chorowity, a śmierć matki w 10AC do końca go załamała. Aegon popadł w desperację, pojawiły się uzasadnione obawy, czy Aenys w ogóle przeżyje. Ponieważ chłopczyk okazał się słabowity, krążyły plotki, że spłodził go nie król, ale minstrel. Gdy jednak królewicz związał się ze smokiem Żywym Srebrem, jego zdrowie znacznie się poprawiło i pogłoski ucichły.[8]

Ponieważ do tego czasu Visenya jeszcze nigdy nie zaszła w ciążę, niektórzy uważali, że jest jałowa, a Aegon powinien ożenić się ponownie. Choć prezentowano mu wiele młodych kobiet, król odmawiał zawarcia jakiegokolwiek kolejnego małżeństwa. W 11AC królowa Visenya ogłosiła, że spodziewa się dziecka i w następnym roku urodziła Aegonowi drugiego syna, Maegora.[8]

Aegon wychowywał Aenysa w Królewskiej Przystani i trzymał go blisko siebie, aby uczył się rządzenia. Okazjonalnie pozwalał synowi ćwiczyć swoim mieczem z valyriańskiej stali, Blackfyrem. Ponieważ nie miał córek, w roku 22AC ożenił go z kuzynką, lady Alyssą Velaryon, córką jego starszego nad statkami. Aenys miał z nią szóstkę dzieci, spośród których pięć urodziło się podczas panowania Aegona.[7][8][9]

Śmierć

W 33AC Aegon po raz ostatni udał się na objazd Westeros, podczas którego odwiedził Winterfell.[7] Potem w jego imieniu królestwo objeżdżał Aenys wraz z dziećmi.[8]

W 37AC na Smoczej Skale, opowiadając swoim najstarszym wnukom Aegonowi i Viserysowi o swoim podboju przy Malowanym Stole, Aegon Zdobywca doznał udaru mózgu i zmarł w wieku sześćdziesięciu czterech lat.[7] Został skremowany na Smoczej Skale, a jego stos pogrzebowy podpalił Vhagar.[7][8]

Choć panowanie Aegona w przeważającej części było czasem pokoju, wielu z jego podwładnych pragnęło powrotu do dni siedmiu niezależnych królestw. Inni pragnęli zemsty za śmierć ukochanych poległych w Podboju, jeszcze inni zaś postrzegali obyczaje Targaryenów jako odrażające.[9] Z tego powodu rządy zarówno Aenysa jak i Maegora były krwawe, wypełnione walką i chaosem.

Mała Rada Aegona I

Choć faktycznie małą radę uformował dopiero wnuk Aegona, Jaehaerys I, Zdobywca ustanowił już za swoich rządów urzędy poszczególnych doradców. Znani członkowie jego rady to:

Urząd Okres sprawowania Nazwisko Notes
Namiestnik Króla 1AC - 7AC[10][11] Lord Orys Baratheon  
7AC - 9AC[12] Lord Edmyn Tully  
Nieznany Ser Osmund Strong Choć czas sprawowania przez niego urzędu jest nieznany, wiadomo, że Osmund był Namiestnikiem Aegona, gdy ten zlecił budowę murów miejskich wokół Królewskiej Przystani w 19AC.[7]
Nieznany – 37AC[8] Lord Alyn Stokeworth  
Wielki Maester Nieznany - 37AC Gawen Choć data objęcia przez niego urzędu jest nieznana, wiadomo, że był już Wielkim Maesterem, gdy Aegon zlecił budowę murów miejskich wokół Królewskiej Przystani w 19AC.[7] Wiadomo też, że wciąż pełnił tę funkcję za rządów Aenysa I.[9]
Starszy nad Monetą 1AC - Nieznany Lord Crispian Celtigar[10]  
Starszy nad Prawami 1AC - Nieznany Lord Triston Massey[10]  
Starszy nad Statkami Podbój Aegona Lord Daemon Velaryon[10]  
Nieznany Aethon Velaryon Choć nie wiadomo, kiedy dokładnie Aethon otrzymał urząd, wiadomo, że był już starszym nad statkami w roku 22AC,[8] gdy jego córka wyszła za Aenysa.[9]
Lord Dowódca Gwardii Królewskiej 10AC - Nieznany Ser Corlys Velaryon[7]  

Cytaty z Aegona

Od tego dnia będzie tylko jeden król w Westeros.[2]
Król nigdy nie powinien siedzieć wygodnie.[13]
Kiedy słońce zajdzie, twój ród skończy się.[14]

– Aegon do Harrena Czarnego

Cytaty o Aegonie

Aegon Zdobywca przyniósł do Westeros ogień i krew, ale potem dał mu pokój, dobrobyt i sprawiedliwość.[15]

Daenerys Targaryen


Aegon kiedyś stał tu jak ja teraz, patrząc na ten stół. Sądzisz, że dziś zwalibyśmy go Aegonem Zdobywcą, gdyby nie miał smoków?[16]

Stannis Baratheon do Davosa Seawortha

Rodzina

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Valaena Velaryon
 
Aerion
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Nieznana
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Visenya
 
Aegon I
 
 
 
 
 
Rhaenys
 
Orys Baratheon
 
 
 
 
 
Argella Durrandon
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ceryse
Hightower
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Aenys I
 
Alyssa Velaryon
 
 
 
 
Ród Baratheonów
 
 
 
 
Elinor
Costayne
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Alys Harroway
 
 
Maegor I
 
Rhaena
 
Aegon
 
Viserys
 
Jaehaerys I
 
Alysanne
 
Vaella
 
 
 
 
 
 
 
 
Jeyne
Westerling
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Tyanna
 
 
 
 
 
 
Rhalla
 
Aerea
 
 
 
 
 
 
 
Ród Targaryenów
 
 


Przypisy

  1. Tak powiedział Martin: Targaryen Kings, (November 1, 2005)
  2. 2,0 2,1 2,2 Świat Lodu i Ognia, Podbój.
  3. So Spake Martin: LA Con IV, (Anaheim, CA; August 23-27) report.
  4. Uczta dla Wron, Rozdział 28, Cersei VI.
  5. Świat Lodu i Ognia, Dorne: Dorne przeciwko Smokom.
  6. Uczta dla Wron, Rozdział 33, Jaime V.
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 7,4 7,5 7,6 7,7 Świat Lodu i Ognia, Targaryenowie Na Tronie: Aegon I.
  8. 8,0 8,1 8,2 8,3 8,4 8,5 8,6 Błąd rozszerzenia cite: Błąd w składni elementu <ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie sons
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 Świat Lodu i Ognia, Targaryenowie Na Tronie: Aenys I.
  10. 10,0 10,1 10,2 10,3 Świat Lodu i Ognia, Panowanie Smoków: Podbój.
  11. Świat Lodu i Ognia, Krainy Burzy: Ród Baratheonów.
  12. Świat Lodu i Ognia, Dorzecze: Ród Tullych.
  13. Gra o Tron, Rozdział 43, Eddard XI, p 462.
  14. Świat Lodu i Ognia, The Conquest.
  15. Nawałnica Mieczy, Rozdział 71, Daenerys VI.
  16. Nawałnica Mieczy, Rozdział 54, Davos V, p 601.