Bitwa nad Tridentem

Z Wiki Westeros
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa nad Tridentem
War of the Usurper.png
Pole bitwy z numerem 4, Oddziały:Baratheonów. Starków. Tyrellów. Lannisterów. Targaryenów.
Konflict Rebelia Roberta
Data 283AC
Miejsce Trident
Wynik Decydujące zwycięstwo rebeliantów
Walczące strony
Rebelianci Rojaliści
Dowódcy
Lord Robert Baratheon
Lord Eddard Stark
Lord Jon Arryn
Lord Hoster Tully
Książę Rhaegar Targaryen
Książę Lewyn Martell
Ser Barristan Selmy (ranny)
Ser Jonothor Darry
Wielkość sił
Mniej niż 40,000 40,000[2] w tym: 30,000 z Włości Korony, Reach, Dorzecza, Ziem Burzy i Doliny; 10,000 Dornijczyków
Ofiary
Nieznani Znaczące, rozbicie sił
Rhaegar Targaryen
Lewyn Martell
Jonothor Darry

Bitwa nad Tridentem była bitwą, która ostatecznie przesądziła o wyniku Rebelii Roberta. Została stoczona między siłami rebeliantów i wiernymi królowi nad rzeką Trident, w poprzek brodu, który potem nazwano rubinowym brodem. Zakończyła się zwycięstwem buntowników.

Podłoże

Po porażce lorda Jona Conningtona w bitwie Dzwonów król Aerys II Targaryen w końcu uświadomił sobie, że rebelia jest poważnym zagrożeniem dla dynastii Targaryenów, prawdopodobnie najgroźniejszym od czasu buntu Daemona Blackfyre'a.[3] Lord Robert Baratheon wyjechał z Kamiennego Septu do Riverrun, gdzie lordowie Jon Arryn i Eddard Stark żenili się z córkami lorda Hostera Tully'ego. Mniej więcej w czasie, kiedy dotarł do Tridentu, Robert ogłosił, że żąda dla siebie Żelaznego Tronu[4] i stanął na czele połączonych zastępów zbuntowanych rodów Arrynów, Baratheonów, Starków i Tullych.[5]

Dziedzic Aerysa, książę Rhaegar Targaryen, powrócił z Dorne by objąć dowodzenie nad armią rojalistów.[6] Król Aerys niedelikatnie przypomniał Martellom, że księżniczka Elia jest na jego łasce. Wysłał jej stryja, księcia Lewyna Martella z Gwardii Królewskiej, by zebrał pod swoją komendę dziesięć tysięcy Dornijczyków maszerujących Królewskim Traktem i przyłączył się z nimi do armii Rhaegara na drodze nad Trident. W tym samym czasie inni gwardziści, ser Barristan Selmy i ser Jonothor Darry mieli odnaleźć i zebrać rozproszone siły lorda Conningtona. Ponadto Rhaegar przekonał swojego ojca, by poprosił o pomoc swojego dawnego Namiestnika, lorda Tywina Lannistera.[3]

Flota Redwyneów i większość wasalów z Reach pod dowództwem lordów Mace'a Tyrella i Paxtera Redwyne'a oblegała wówczas Koniec Burzy. Część ludzi Mace'a dołączyła jednak do zastępu Rhaegara.[1]

Armie przeciwników

Armia Rebelianów

Armia rebeliantów składała się z:

  • sił z Północy.
  • sił z Doliny Arrynów, choć kilka rodów pozostało lojalnych Targaryenom.
  • sił z Dorzecza, choć lordowie rzek byli podczas wojny głęboko podzieleni. Ród Tullych i wiele podporządkowanych im lordów stanęło po stronie buntowników, ale rody Darrych, Mootonów i Rygerów, niekiedy osobiście powiązane z Targaryenami, opowiedziały się za rojalistami.[7] Ród Freyów, największy z zaprzysiężonych Tullym, gromadził swe siły bardzo opieszale.[8]
  • część sił Krain Burzy. Choć Robert Baratheon był lordem Końca Burzy i głównym bohaterem rebelii, większość lordów Burzy została uwięziona na południu bądź ich wojska wykrwawiły się pod Ashford i w obleganym Końcu Burzy. W związku z tym ich wkład w walkę na północ od własnego regionu był ograniczony.

Armia Rojalistów

Armia rojalistów rodu Targaryenów składała się z:

Zastęp Targaryenów liczył niemal czterdzieści tysięcy ludzi, w tym najwyżej jedną dziesiątą rycerzy. Pozostałe siły stanowili łucznicy, wolni jeźdźcy, a także piechota złożona z włóczników i pikinierów.[2] Armia rojalistów była liczniejsza, ale rebelianci byli bardziej zaprawieni w bitwach.[9]

Bitwa

Bitwa nad Tridentem zilustrowana przez Justina Sweeta w książce Świat Lodu i Ognia.

Bitwa odbyła się w poprzek rzeki Trident, w miejscu, które stało się potem znane jako Rubinowy Bród,[10] ponieważ Rhaegar próbował przedostać się na drugi brzeg.[11] Robert Baratheon dowodził podczas walki, wykorzystując swój gromki głos.[12]

Dornijczycy pod komendą księcia Lewyna Martella zagrażali lewej flance Roberta. Ser Lyn Corbray podniósł miecz swego rannego ojca, Samotną Damę, poprowadził atak i złamał Dornijczyków. Podczas natarcia zabił ranionego już Lewyna.[13]

Podczas bitwy ser Barristan Selmy zabił kilku ludzi,[14] a z ręki lorda Jasona Mallistera zginęło trzech chorążych Rhaegara Targaryena.[15]

Choć wielu wielkich lordów albo straciło w walce życie, albo okryło swe imiona chwałą, to bitwa rozstrzygnęła się pojedynkiem Rhaegara i Roberta, walczących konno w wodzie. Ostatecznie Robert zmiażdżył pierś księcia ciosem swojego młota bojowego. Uderzenie było tak potężne, że rubiny zdobiące zbroję Rhaegara posypały się z niego na dno rzeki, skąd wzięła się nazwa Rubinowy Bród.[10] Pozbawiona dowódcy armia królewska załamała się i uciekła[2] z powrotem do Królewskiej Przystani.[16]

Barristan był bliski śmierci, gdy przyniesiono go przed oblicze Roberta. Choć lord Roose Bolton doradzał zwycięzcy, by go dobić, Robert oszczędził życie gwardzisty i wysłał własnego maestera, by opatrzył jego rany.[14] Lord Wyman Manderly przyznał Wilczy Barłóg ser Bartimusowi w podziękowaniu za ocalenie życia podczas bitwy.[17] Obaj synowie Morsa "Wroniej Stopy" Umbera zginęli,[18] a Lord Grandison zmarł po roku od odniesionych nad Tridentem ran.[19]

Znaczenie bitwy

Bitwa była decydująca dla przebiegu wojny. Walder Frey przybył, gdy walka już się skończyła, więc Lord Hoster Tully nazywał go od tego czasu "Lordem Freyem Spóźnialskim" i kwestionował jego lojalność.[8] Gdy do Królewskiej Przystani dotarła wieść o śmierci księcia Rhaegara, król Aerys II Targaryen wysłał ciężarną królową Rhaellę z księciem Viserysem na Smoczą Skałę. Aerys przetrzymywał Elię Martell i jej dzieci w Czerwonej Twierdzy jako groźbę przeciw Doranowi Martellowi, Księciu Dorne, gdyż myślał, że książę Lewyn zdradził go nad Tridentem.[3]

Droga do Królewskiej Przystani stała teraz otworem dla buntowników, a ostatnie siły lojalne koronie były zajęte oblężeniem Końca Burzy. Rebelianci dowiedzieli się też, że Lord Tywin Lannister zmierza do Królewskiej Przystani. Lord Robert Baratheon został zraniony w bitwie, więc to Lord Eddard Stark prowadził jego awangardę Królewskim Traktem do stolicy, starając się dotrzeć tam przed Lannisterami.[16] Tywin go jednak uprzedził i Wielki Maester Pycelle przekonał Szalonego Króla do otwarcia bram, co poskutkowało zdobyciem Królewskiej Przystani.[3] Robert zastąpił Aerysa na Żelaznym Tronie.

Bieżące wydarzenia

Starcie Królów

W Domu Nieśmiertelnych w Quarthu siostra Rhaegara, Daenerys, doznaje wizji: książę zapada się po kolana w wodzie i umierając mamrocze imię kobiety.[20]

Nawałnica Mieczy

Daenerys śni, że jest Rhaegarem nad Tridentem. Leci na grzbiecie smoka i topi zakute w lodowe zbroje wojska Uzurpatora smoczym ogniem.[21]

Cytaty

The battle screamed about Lord Robert and Prince Rhaegar both, and by the will of the gods, or by chance-or perhaps by design-they met amidst the shallows of the ford. The two knights fought valiantly upon their destriers, according to all accounts. For despite his crimes, Prince Rhaegar was no coward.[22]

- pisma Yandela


Eddard: Wasza Miłość, czy pamiętasz Trident?

Robert: Bogowie! Jak mógłbym zapomnieć?[16]

Eddard Stark i Robert I Baratheon


Eddard: Pomściłeś Lyannę nad Tridentem.

Robert: Ale to nie przywróciło jej życia. Niech bogowie będą przeklęci. Zwycięstwo, które mi dali, było puste. Korona...[16]

Eddard Stark i Robert I Baratheon


It is time to cross the Trident.[21]

- myśli Daenerys Targaryen przed zajęciem Astaporu


Robert zwyciężył w turnieju nad Tridentem. Pokonał księcia Rhaegara i nazwał mnie swoją królową miłości i piękna.[23]

- Cersei Lannister do Margaery Tyrell

Przypisy



ToTranslate.png
Ten artykuł lub sekcja jest nieprzetłumaczony. Możesz pomóc Wiki „Pieśni Lodu i Ognia” przetłumaczyć go.