Dornijczycy

Z Wiki Westeros
Skocz do: nawigacja, szukaj

Dornijczycy to mieszkańcy Dorne, regionu najbardziej wysuniętego na południe Westeros. Uchodzą za ludzi o wielkim temperamencie, rozwiązłych seksualnie. Ludzie z Dornijskiego Pogranicza i z sąsiadujących Ziem Burzy nie ufają im zbytnio. Dornijscy bękarci mają na nazwisko Sand.

Kultura

Kultura kornijska ma korzenie andalskie. Mocno wpłynęła na nią masowa imigracja Rhoynarów, którzy osiedlili się na terenie Dorne podczas Inwazji Rhoynarów. Ich wpływ jest widoczny w wielu obyczajach, np. równe prawa kobiet do dziedziczenia,[1][2] tytuł faworytki/faworyta i ich duża rozwiązłość seksualna w porównaniu do reszty mieszkańców Siedmiu Królestw.

Dornijscy lordowie noszą jedwabne i satynowe szaty z pasami wysadzanymi klejnotami, powłóczystymi rękawami. Wolą lekką zbroję, która jest zdobiona emalią i pokryta wypolerowaną miedzią, lśniącym srebrem lub czerwonym złotem.[3]

Pochodzenie

Rhoynarowie byli szczupłymi ludźmi o gładkiej, oliwkowej skórze, czarnych włosach i ciemnych oczach. Ich wpływ na kornijską pulę genów jest najsilniejszy wzdłuż wybrzeża, słabnie w głębi lądu. Dornijczycy z domieszką genów Andalów i Pierwszych Ludzi są więksi i bledsi od tych z genami Rhoynarów.

Według obserwacji króla Daerona I w czasie wojen w Dorne, są trzy grupy Dornijczyków:

  • Słoni Dornijczycy mieszkają wzdłuż wybrzeży, głównie wzdłuż Złamanego Ramienia, gdzie przy Morzu Dornijskim znajdują się Czerwone Góry. Ci Dornijczycy są zwinni, o oliwkowej skórze i długich czarnych włosach. Są to rybacy, żeglarze, hardzi ludzie, którzy pływają w dornijskiej flocie.[4]
  • Piaszczyści Dornijczycy mieszkają na pustyniach i w dolinach rzek, ich twarze są brązowe od palącego słońca, ciemniejsze od słonych Dornijczyków.[4]
  • Kamienni Dornijczycy mieszkają na przełęczach i w Czerwonych Górach. Ich żyłach płynie krew Andalów i Pierwszych Ludzi, są podobni do pozostałych mieszkańców Siedmiu Królestw zarówno jeśli chodzi o wygląd, jak i zwyczaje oraz tradycje. Mają ciemne lub blond włosy, piegowate i opalone twarze.[4]

Poza tym jest mniejsza grupa Sierot znad Zielonej Krwi – czystej krwi Rhoynarowie, którzy handlują na Zielonej Krwi na łódkach.

Wojsko

Dornijczycy mają okrągłe metalowe tarcze, włócznie, krótkie włócznie do rzucania i podwójnie zakrzywione łuki. Dornijczycy słyną ze swoich piaskowych rumaków w kawalerii, zręcznie strzelają z łuku siedząc na koniu. Z powodu upałów noszą lżejszą zbroję niż w innych częściach Siedmiu Królestw; zrobiona jest z metalowych dysków, czasem z miedzią. Aby móc walczyć w żarzącym dornijskim słońcu, noszą szaty w jasnym kolorze, które przykrywają metalowe części zbroi.[5]

Dorne to najmniej zaludniony obszar Siedmiu Królestw. Dlatego stosuje się tu inne taktyki walki niż w reszcie królestwa. Unika się walki pozycyjnej. Główny atut to szybkość ludzi w zbrojach i szybkie konie, przyzwyczajone do trudnych warunków Dorne. Z uwagi na upał i braki wody przemieszczanie się armii i gromadzenie zapasó jest bardzo ciężkie. Takie taktyki okazały się skuteczne w walcze przeciw smokom Targaryenów i potem przeciw królowi Daeronowi podczas Podboju Dorne, w wojnach z Reach i Ziemiami Burzy.

Inspiracje

Martin przyznał, że historycznymi inspiracjami do stworzenia Dorne była Walia, Hiszpania i w mniejszym stopniu Palestyna.[6]

Przypisy