Joffrey I Baratheon

Z Wiki Westeros
(Przekierowano z Joffrey Baratheon)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Baratheon-Lannister.png Joffrey Baratheon Baratheon-Lannister.png
Joffrey Baratheon.jpg
Informacje
Okres panowania 298AC - 299AC
Nazwa Joffrey z rodu Baratheonów i Lannisterów, Pierwszy Tego Imienia
Przydomki Joffrey Szalony
Młody Uzurpator
Aerys Trzeci
Joffrey-tak-zwany-Baratheon
Inne tytuły Król Andalów, Rhoynarów i Pierwszych Ludzi
Władca Siedmiu Królestw
Obrońca Królestwa
Urodzony 286AC
Zmarły 300AC[1][2], w Czerwona Twierdza, Królewska Przystań
Rodzina
Ród Ród Baratheonów z Królewskiej Przystani
Poprzednik Robert I
Spadkobierca Tommen I
Sukcesor Tommen I
Królowa Margaery Tyrell
Ojciec Robert Baratheon (rzekomo)
Jaime Lannister (prawdziwy)
Matka Cersei Lannister
Przypisy
Książki Gra o Tron (Występuje)
Starcie Królów (Występuje)
Nawałnica Mieczy (Występuje)
Uczta dla Wron (Wspomniany)
Taniec ze Smokami (Wspomniany)
Grany przez Jack Gleeson
Serial TV Sezon 1 | Sezon 2 | Sezon 3 | Sezon 4

Joffrey Baratheon znany w Siedmiu Królestwach jako najstarszy syn i dziedzic króla Roberta I Baratheona i królowej Cersei Lannister. W rzeczywistości jego ojcem jest brat królowej, Jaime Lannister. Jest członkiem rodu Baratheonów, ma dwójkę młodszego rodzeństwa: Myrcellę i Tommena. Zostaje drugim Baratheonem zasiadającym na Żelaznym Tronie.

W serialu telewizyjnym w jego rolę wciela się Jack Gleeson.

Charakter i wygląd

Zobacz też kolekcję obrazków

Na początku sagi ma dwanaście lat. Już jako dziecko odznaczał się uporem. Podobnie jak matka ma nieokiełznany temperament; cechują go też niepohamowane sadystyczne skłonności. Nie odróżnia dobra od zła, co często przysparza mu kłopotów, szczególnie gdy traci cierpliwość. Kiedy coś idzie nie po jego myśli, zawsze obwinia o to innych. Pomimo silnego charakteru jest lekkomyślny, okrutny i niezbyt inteligentny - wszystko to czyni go skorym do wydawania irracjonalnych, nietrafnych osądów.

Joffrey odziedziczył po rodzicach wygląd Lannisterów, jest wysoki jak na swój wiek, przystojny, z blond lokami. Ma jasnozielone oczy, skwaszoną minę, wydęte wargi i drwiący śmiech. Jon Snow uważa, że wygląda on jak dziewczynka. Zawsze nosi najlepsze ubrania i dodatki, jak przystoi królewskiemu dziedzicowi i królowi.[3][4]

Historia

Joffrey był owocem kazirodzczego związku królowej Cersei Lannister i jej brata Jaimego. Prawdę o jego pochodzeniu zatajono i został on przedstawiony światu jako syn króla Roberta Baratheona i dziedzic Żelaznego Tronu. Wychowywał się na dziecko zepsute i okrutne, rodzice mu pobłażali. Robert nigdy nie podważał pochodzenia chłopca, ale w książkach jasnym jest, że był głęboko rozczarowany swym "synem" i niemal nie darzył go uczuciem. W ramach kontrastu jest też zasugerowane, że Joffrey pragnął uznania i akceptacji Roberta, a wiele z jego uczynków było próbą sprostania standardom "ojca".

Raz, odkrywszy że kuchenna kotka jest w ciąży, Joffrey zabił ją i rozciął jej brzuch, by zobaczyć ukryte wewnątrz kociaki. Jedno z nienarodzonych kociąt pokazał "ojcu". Robert był tak zszokowany i wściekły, że uderzył chłopca na tyle mocno, że wybił dwa z jego mlecznych zębów.[5] Cersei sądzi, że król biłby chłopca regularnie, gdyby na to zezwoliła. Prawdopodobnie Joffrey znęcał się też nad swym młodszym bratem Tommenem [6].

Z okazji dwunastych urodzin księcia Joffreya król Robert organizuje turniej, na którym obecni są między innymi lord Walder Frey, lord Jon Arryn, lord Stannis Baratheon i ser Davos Seaworth.[7][8][9]

Gra o Tron

Joffrey wraz z resztą królewskiej rodziny dociera królewskim traktem do Winterfell po śmierci Jona Arryna. Tam zaczyna zalecać się do ślicznej Sansy Stark, córki Eddarda, z którą został zaręczony. Styka się z Robbem Starkiem na dziedzińcu i obraża go. Potem, kiedy Bran Stark doznaje krytycznego urazu po upadku z wieży, Joffrey wyraża się nieuprzejmie na temat stanu chłopca, za co jego wuj Tyrion Lannister policzkuje. Książę wynajmuje potem sługę, żeby zamordował Brana; robi to po usłyszeniu słów ojca, który po pijanemu napomknął, że mały Stark powinien zostać z litości zabity. Próba nie powodzi się: napastnik z valyriańskim sztyletem, który zaatakował leżącego w śpiączce Brana, zostaje powstrzymany. Winą za próbę morderstwa zostaje niesłusznie obciążony Tyrion, co jeszcze bardziej pogłębia rosnącą wrogość między Starkami i Lannisterami.

Na drodze z Winterfell do Królewskiej Przystani, Joffrey spędza dzień na przejażdżce z Sansą, dziewczyna świetnie się bawi, a on pije letnie wino. Spotykają Aryę Stark i jej przyjaciela Mycaha, syna rzeźnika, ćwiczących walkę na miecze. Joffrey jest pijany i każe Mycahowi stanąć ze sobą do pojedynku; chłopiec nie podejmuje wyzwania. Książę dźga go swoim mieczem Lwim Kłem, ignorując błagania, by go zostawić w spokoju. Wtedy Arya trąca Joffreya kijem, co pozwala Mycahowi na ucieczkę, rozwścieczony książę próbuje ją dosięgnąć mieczem i zostaje pogryziony przez Nymerię, broniącą swojej pani.[10] Wtedy Joffrey traci Lwi Kieł, ponieważ Arya zabrała mu go i cisnęła do Tridentu - wydarzenie to jest upokorzeniem dla księcia, zwłaszcza moment, w którym jego stryj Renly otwarcie wyśmiewa go za to, że został rozbrojony przez dziewczynkę młodszą od siebie. Joffrey zeznaje później przed dworem Roberta, że został zaatakowany przez Mycaha i Nymerię. Cała sprawa kończy się śmiercią Mycaha i wilkora Sansy - Damy oraz wywołuje nienawiść Aryi wobec narzeczonego siostry.[11]

Podczas picia z Eddardem Starkiem na turnieju namiestnika, król Robert otwarcie rozpacza nad swoim synem i dziedzicem, wyjawiając przyjacielowi, że często myślał o abdykacji. Powstrzymuje go przed nię tylko wizja Joffreya siedzącego na Żelaznym Tronie, z matką szepczącą mu do ucha.

Jack Gleeson jako Joffrey Baratheon (serial)

Działając jako nowy Namiestnik Króla, Eddard Stark odkrywa, że Joffrey oraz jego rodzeństwo są w rzeczywistości bękartami urodzonymi z kazirodczego związku między Cersei i Jaimem.[12][13] Cersei chroni sekretu swoich dzieci i organizuje akcję doprowadzającą do śmierci króla Roberta. W związku ze śmiercią króla, Joffery zwołuje członków rady i nakazuje zająć się przygotowaniami do jego koronacji. Kiedy Ned okazuje ostatnią wolę Roberta, czyniącą go Regentem i wymieniającą jako spadkobiercę Żelaznego Tronu "dziedzica", a nie syna, Cersei przedziera dokument i radzi, by Ned poprzysiągł wierność jej synowi. W odpowiedzi Eddard wyjawia, że Joffrey nie ma praw do tronu i narodził się z kazirodztwa, a prawdziwym dziedzicem jest Stannis Baratheon. Zostaje jednak szybko aresztowany za zdradę.[14]

Po zajęciu tronu jako dziedzic Roberta, Joffrey rozpoczyna swoje pierwsze posiedzenie dworu od mianowania Tywina Lannistera jako nowego Namiestnika, powołania swej matki do Małej Rady i wyznaczenia Jaime'a Lannistera na lorda dowódcę Gwardii Królewskiej. Zwalnia ze służby legendarnego rycerza Barristana Śmiałego, łamiąc wszelkie tradycje. Gdy Selmy wypada z sali w obrzydzeniu, rzucając na odchodnym, że Stannis Baratheon odbierze mu tron z łatwością, Joffrey nakazał go pojmać i przesłuchać; stary rycerz uciekł jednak. Potem Sansa na kolanach błaga o darowanie jej ojcu życia i prosi króla, by zrobił to z miłości do niej. Ostatecznie Joffrey obiecuje narzeczonej, że będzie łaskawy, ale kiedy Eddard Stark przyznaje się do swych "zbrodni" i ogłasza, że Joffrey Baratheon jest prawdziwym dziedzicem Żelaznego Tronu okazuje się, że jego łaskawość polegała na szybkim, publicznym ścięciu Neda na oczach Sansy.[15] Ten pochopny czyn był niezgodny z wolą jego rodziny, żeby zminimalizować dalszy rozlew krwi i przywrócić królewski pokój - doprowadził do natężenia prowadzonych działań wojennych, jako że syn straconego, Robb Stark, ogłosił się Królem Północy i poprzysiągł w ramach odwetu zabić Joffreya. Westeros pogrążyło się w wyniszczającej wojnie domowej.

Nowy król fantazjuje o sobie jako o wojowniku i rozważa poprowadzenie Straży Miejskiej Królewskiej Przystani do walki. Cersei utaja przed nim wieść o koronowaniu się lorda Renly'ego, aby nie uparł się, by na niego pomaszerować.[16]

Joffrey w dalszym ciągu znęca się nad Sansą Stark i urąga jej, karząc za każde zwycięstwo Robba. Zmusza ją do patrzenia na odciętą głowę jej ojca, wtedy właśnie rozpoczyna się szereg pobić, jakie zleca członkom Gwardii Królewskiej, by dręczyć dziewczynę. Grozi Sansie, że rozkaże jej patrzeć też na głowę jej brata, kiedy już go zabije - w pojedynczej walce, jak się przechwala. Później często rozkazuje Gwardii Królewskiej, by ją bili za nieposłuszeństwo.[17]

Starcie Królów

Joffrey rządzi w sposób chimeryczny i kapryśny, a nawet jego matka ma problem, żeby go kontrolować. Sansa zostaje z jego woli uwięziona, król często każe swoim gwardzistom ją bić, kiedy jest z niej niezadowolony. Raz każe ją rozebrać, jednak powstrzymuje go wuj Tyrion. Choć Joffrey już nigdy więcej tego nie spróbował, jest zdeterminowany, by w końcu wziąć Sansę do łóżka, obojętnie czy zostaną małżeństwem, czy nie. Jego okrucieństwo doprowadza do pogorszenia jakości życia w Królewskiej Przystani. Niedobór żywności i inne trudności życiowe sprawiają, że staje się nielubianym królem. Niemal ginie w głodowych zamieszkach, które wybuchły z powodu jego wybryku.[18] Działając jako jego tymczasowy namiestnik, tylko Tyrion utrzymuje Joffreya przy władzy, mimo to w królu rozwija się wyjątkowa nienawiść wobec wuja. Z kolei Tyrion odczuwa wobec siostrzeńca pogardę, postrzegając go jako potwora.

Tuż przed bitwą nad Czarnym Nurtem Joffrey upiera się, że użyje Trzech Kurew do przerzucenia ciał nagich zdrajców nad murami miasta. Tyrion każe mu zająć się tym szybko, bo katapulty będą potrzebne do ważniejszych celów. Następnie upewnia się, że król będzie podczas bitwy dobrze chroniony.[19]

Nawałnica Mieczy

Joffrey Baratheon na Żelaznym Tronie

Po tym, jak Ród Tyrellów opowiada się za jego panowaniem, Joffrey porzuca Sansę i zostaje zaręczony z Margaery Tyrell. Grubiańsko deklaruje potem Starkównie, że i tak będzie z nią sypiał po ślubie, mimo że Sansa jest już żoną Tyriona. Joffrey wraz z matką, Kevanem Lannisterem, maesterem Pycelle, Tyrionem Lannisterem i swoim dziadkiem Tywinem jest obecny na posiedzeniu rady, kiedy do stolicy dociera wieść o Krwawych Godach. Król jest zachwycony, dowiedziawszy się o śmierci Robba Starka i chce jego głowy, by móc ją zaserwować Sansie na własnym weselu. Ponadto żąda, by nie okazano żadnej łaski szlachcicom z Północy i Dorzecza, którzy poddali się po upadku Młodego Wilka. Te oświadczenia przerażają Kevana i złoszczą Tyriona, który grozi siostrzeńcowi, zauważając, że Sansa nie jest jego zabawką do znęcania się. Tywin odmawia zezwolenia na wypełnienie żądań Joffreya. W odpowiedzi król obraża dziadka, nazywając go "tchórzem, który ukrywał się pod Casterly Rock", podczas gdy jego 'ojciec' wygrał wojnę nad Trident - ta zniewaga denerwuje Tywina na tyle, że obiecał on sobie udzielić Joffreyowi ostrej nauczki. Tyrion, choć pamięta o własnej "ostrej nauczce", zaskakująco zgadza się z tym oświadczeniem, podkreśla jednak, że jego siostrzeniec nie jest "Robertem Drugim", ale "Aerysem Trzecim".[20]

Ślub Jofferya wyznaczono na pierwszy dzień nowego stulecia.[1] Rankiem Lannisterowie i ich sojusznicy spotykają się na rodzinnym śniadaniu. Dziadek pana młodego, Tywin Lannister daruje mu jako prezent ślubny miecz z valyriańskiej stali; Joff deklaruje, że nazwie go Wdowi Płacz. Prezentem od Tyriona i Sansy jest rzadka księga "Żywoty czterech królów", którą król niszczy, rąbiąc na kawałki swoim nowym mieczem i żądając lepszego podarunku. Potem zamierza się mieczem na Balona Swanna. Gdy Addam Marbrand ostrzega Joffa, by był ostrożny, ponieważ ostrze wykute jest z valyriańskiej stali, pan młody przechwala się, że taka stal nie jest mu obca. W tym momencie Tyrion odgaduje, że Joff odnosi się do sztyletu, którym zamordowany miał zostać Bran Stark. Karzeł uświadamia sobie, że sztylet, którego użył zabójca, nie został przysłany przez jego rodzeństwo, ale siostrzeńca; nie potrafi jednak pojąć dlaczego i przypisuje to wrodzonemu okrucieństwu Joffreya.[2] Jaime wnioskował później, że chłopak zrobił to, chcąc zobaczyć "uśmiech na gębie tego pijaczyny, którego Cersei pozwoliła mu uznawać za swojego ojca", Joff usłyszał bowiem jak pijany Robert mówi, że łaską byłoby uwolnić kalekiego Brana od jego nieszczęścia.

Podczas uczty weselnej w sali tronowej wino Joffreya zostaje zatrute i król ginie pierwszego dnia 300 roku A.C, na oczach całego dworu. Jego twarz robi się czarna, podczas gdy on dusi się i szarpie za gardło.[2] Cersei obwinia za ten czyn Tyriona i Sansę, później zostaje jednak ujawnione, że cały plan nadzorowali Olenna Redwyne i Petyr Baelish. Joffrey zostaje złożony na marach w zamkowym sepcie, a gdy Jaime powraca do Królewskiej Przystani, bierze Cersei tuż przy zwłokach.[21] Ostatecznie król zostaje pochowany w Wielkim Sepcie Baelora.[22] Z powodu koloru ametystów użytych do zatrucia wina Joffreya i koloru samego trunku, ślub ten został nazwany przez fanów Purpurowe Wesele.

Joffreya, z wyjątkiem jego matki, nikt szczególnie nie opłakuje; nawet jego biologiczny ojciec Jaime czuje, że król zasłużył na swój los. Tyrion Lannister twierdził, że Joffrey stałby się jeszcze gorszym władcą niż Obłąkany Król. Arys Oakheart sądzi nawet, że jedyną dobrą rzeczą, które można było o nim powiedzieć jest to, że był wysoki i silny na swój wiek.

Cytaty z Joffreya

Joffrey: Mówisz tak o Aerysie, dziadku, ale sam się go bałeś.

Cersei: Joffrey, przeproś dziadka.
Joffrey: A dlaczego? Wszyscy wiedzą, że to prawda. To mój ociec wygrał wszystkie bitwy. Zabił księcia Rhaegara i zdobył koronę, a twój ojciec cały czas ukrywał się pod Casterly Rock. Silny król działa śmiało, zamiast tylko gadać.[20]

- Joffrey do Tywina

Joffrey: Chcę zobaczyć, kof, zobaczyć, jak będziesz jechał, kof kof, na tej świni, wuju. Chcę... (ogarnia go atak kaszlu)

Margaery: Wasza Miłość?
Joffrey: To, kof, pasztet. (zgina się wpół, znów kaszląc) Nie, kof, nie mogę, kof kof kof kof... [2]

- ostatnie słowa Joffreya

Cytaty o Joffreyu

Naprawdę, Joffrey to takie małe gówno.[23]

Jon Snow do Aryi Stark

Ned, przykro mi z powodu twojej dziewczyny. Naprawdę. Mam na myśli wilka. Wiem, że mój syn kłamał. On... [24]

- Robert Baratheon do Eddarda Starka

Co pewien czas miewam sen o tym, żeby pozbyć się korony. Widzę siebie, jak płynę statkiem do Wolnych Miast, zabieram swój młot i konia, walczę i rżnę dziwki, bo do tego zostałem stworzony. Król zabijaka, minstrele by mnie uwielbiali. I wiesz, co mnie powstrzymuje? Myśl, że Joffrey zostałby na tronie, za którym stoi Cersei i szepce mu do ucha. Mój syn. Ned, jak mogłem spłodzić takiego syna?[24]

- Robert Baratheon do Eddarda Starka

Trzeba wziąć w garść jej syna zanim całkiem naz zrujnuje.[16]

- Tywin Lannister

Nie Robert Drugi. Aerys Trzeci.[20]

- Tyrion Lannister

Można zaprowadzić króla do wody, ale w przypadku Joffa trzeba było nią popluskać, nim zrozumiał, że może ją wypić.[25]

- Petyr Baelish

Joffrey the Illborn, small wonder he's faithless, with the Kingslayer for a father.[26]

- A Knight of Ród Cerwynów to Bran Stark

Tyrion: Joffrey byłby jeszcze gorszym królem od Aerysa. Ukradł ojcu sztylet i dał go zbirowi, któremu kazał poderżnąć gardło Brandona Starka. Wiedziałeś o tym?

Jaime: Podejrzewałem.
Tyrion: No cóż, jaki ojciec, taki syn. Joff również by mnie zabił, gdy tylko przejąłby władzę. Za to, że jestem niski i brzydki, której to zbrodni zawsze byłem tak niezaprzeczalnie winny.[27]

- Tyrion Lannister i Jaime Lannister

Brienne: Joffrey był twoim...

Jaime: Moim królem. Poprzestańmy na tym.
Brienne: Mówisz, że Sansa go zabiła. Dlaczego chcesz ją osłaniać?
Jaime (w myślach): Dlatego, że Joff był dla mnie tylko kroplą nasienia w piździe Cersei. I dlatego, że zasłużył na śmierć.

- Jaime Lannister do Brienne z Tarthu [28]

Cersei: Joffrey nie darzył miłością Robba Starka, ale młodszy chłopiec nic dla niego nie znaczył. Zresztą sam był jeszcze dzieciakiem.

Jaime: Dzieckiem spragnionym tego, by pogłaskał je po główce ten moczymorda, którego kazałaś mu uważać za ojca.[28]

- Jaime Lannister do Cersei Lannister

Rodzina

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Damon
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Tybolt
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Gerold
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Sarelle
 
Tywald
 
Tion
 
Tytos
 
Jeyne Marbrand
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Jason
 
Marla Prester
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Tywin
 
Joanna*
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Kevan
 
Dorna Swyft
 
Genna
 
Emmon Frey
 
Tygett
 
Darlessa Marbrand
 
Gerion
 
Stafford
 
Joanna*
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Robert
Baratheon
 
Cersei
 
Jaime
 
Tyrion
 
Lancel
 
Willem
 
Martyn
 
Janei
 
 
 
Ermesande Hayford
 
Tyrek
 
 
 
Joy
Hill
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Joffrey
Baratheon
 
Myrcella
Baratheon
 
Tommen
Baratheon
 
Margaery
Tyrell
 
 


Przypisy

Ta strona zawiera treści z angielskiej Wikipedii. Pierwotna treść była w Ród Baratheonów. Lista autorów jest dostępna w historii strony of Ród Baratheonów. Podobnie jak w Wiki Westeros, zawartość Wikipedia dostępna jest pod GNU Free Documentation License.

ToTranslate.png
Ten artykuł lub sekcja jest nieprzetłumaczony. Możesz pomóc Wiki"Pieśni Lodu i Ognia" przetłumaczyć go.