Robert I Baratheon

Z Wiki Westeros
(Przekierowano z Robert Baratheon)
Skocz do: nawigacja, szukaj
House Baratheon.PNG Robert Baratheon House Baratheon.PNG
Robert Baratheon.jpg
Ilustracja autorstwa Amok©
Informacje
Okres panowania 283AC - 298AC
Nazwa Robert Baratheon Pierwszy Tego Imienia
Przydomki Uzurpator
Demon znad Tridentu
Król Kurwiarz
Inne tytuły Król Andalów, Rhoynarów i Pierwszych Ludzi
Władca Siedmiu Królestw
Obrońca Królestwa
Najwyższy Lord Krain Burzy (zrzekł się na rzecz Renly'ego)
Lord Końca Burzy (zrzekł się na rzecz Renly'ego)
Ser
Urodzony 263AC[1]
Zmarły 298AC, w Królewska Przystań
Pochowany 298AC, w Koniec Burzy
Rodzina
Ród Ród Baratheonów z Królewskiej Przystani
Poprzednik Aerys II Targaryen
Spadkobierca Joffrey Baratheon
Sukcesor Joffrey I
Królowa Cersei Lannister
Potomkowie Mya Stone
Bella
Gendry
Edric Storm
Barra
Nieznane bliźnięta
9 innych nieznanych bękartów
Ojciec Steffon Baratheon
Matka Cassana Estermont
Przypisy
Książki Świat Lodu i Ognia (Wspomniany)
Gra o Tron (Występuje)
Starcie Królów (Wspomniany)
Nawałnica Mieczy (Wspomniany)
Uczta dla Wron (Wspomniany)
Taniec ze Smokami (Wspomniany)
Grany przez Mark Addy
Serial TV Sezon 1

Król Robert I Baratheon jest władcą Siedmiu Królestw Westeros i głową rodu Baratheonów z Królewskiej Przystani. Na króla został koronowany po zwyciężeniu w rebelii nazwanej jego imieniem i odebraniu tronu swojemu kuzynowi, Aerysowi II Targaryenowi. Wojnę tę toczył, aby odbić narzeczoną Lyannę Stark, a pomógł mu jej brat i jego bliski przyjaciel, Eddard. Z powodu śmierci Lyanny Robert poślubił jednak Cersei Lannister, by zyskać stabilność polityczną. Formalnie mają razem trójkę dzieci: Joffreya, Myrcellę i Tommena; w rzeczywistości ich ojcem jest Jaime Lannister. W telewizyjnej adaptacji w jego rolę wciela się Mark Addy.

Wygląd i osobowość

Zobacz też kolekcję obrazków: Obrazki z Robertem Baratheonem

Robert był niegdyś słynnym wojownikiem o głosie doskonale słyszalnym na polu bitwy.[2] W młodości był opisywany jako bardzo wysoki (Ned Stark szacuje jego wzrost na sześć stóp i sześć cali - 198cm, jego bracia są nieznacznie niżsi), szeroki w barkach i muskularny, wyglądający jak marzenie dziewicy. Golił się na gładko. Wszystko to zaczęło się zmieniać, odkąd zdobył koronę. Robert stał się otyły od nadmiernego jedzenia i picia. W ciągu dziewięciu lat od rebelii Greyjoya przytył co najmniej 8 kamieni - 50kg.[3] Robert zapuścił też brodę, by ukryć swoje liczne podbródki.[3]

Robert jest zachłannym myśliwym[4] i zastąpił Smocze czaszki Targaryenów w sali tronowej gobelinami przestawiającymi polowania.[5] Choć w królewskiej zbrojowni jest mnóstwo różnej broni, Tywin Lannister twierdzi, że jedynym ostrzem używanym przez króla jest nóż myśliwski, który otrzymał on od lorda Jona Arryna jako chłopiec.[6] W czasach młodości Robert władał kolczastym młotem bojowym wykutym przez Donala Noye'a, a jako element zbroi nosił hełm z ogromnym porożem.[3][7]

Król jest mężczyzną olbrzymim, ale nieszczególnie inteligentnym. Do jego ulubionych piosenek należą "Beczka Ale" i "Pięćdziesiąt Cztery Baryłki".[8] Jest znany ze swojego uroku, wylewnego i towarzyskiego usposobienia oraz godnej uwagi zdolności do przemieniania swoich wrogów w przyjaciół. Żądze Roberta stały się tematem rubasznych pieśni biesiadnych w całym królestwie. Według Neda, Robert nocą obiecałby kobiecie cały świat, a następnego dnia zapomniałby o wszystkim, nawet o niej samej.[9]

Historia

Wczesne życie

Urodzony w 262AC,[10] Robert był pierwszym dzieckiem Cassany Estermont i Steffona Baratheona, lorda Końca Burzy, Najwyższego Lorda Krain Burzy i głowy rodu Baratheonów. Był nieznacznie starszy od swojego brata Stannisa, który przyszedł na świat w 264AC.[11] Jego najmłodszy brat, Renly, urodził się, kiedy Robert był już nastolatkiem.[12]

Według Stannisa, kiedy Robert miał pięć lub sześć lat, lord Steffon zabrał obu braci na dwór, gdzie zobaczyli królewskiego namiestnika, Tywina Lannistera siedzącego na Żelaznym Tronie i zarządzającego dworem.[13]

Od najmłodszych lat Robert był wychowankiem lorda Jona Arryna w Orlim Gnieździe wraz z Eddardem Starkiem z Winterfell. Dwaj chłopcy szybko stali się przyjaciółmi, a Jon Arryn, który nie miał własnych dzieci, był dla nich drugim ojcem.[4][14] W okresie, kiedy zamieszkiwał jako wychowanek w Dolinie, Robert odwiedzał Koniec Burzy przy wielu okazjach.[14] W którymś momencie został pasowany na rycerza.[15] Podczas turnieju w Końcu Burzy pokonał go ser Barristan Selmy.[16]

W 278AC jego ojciec został wysłany przez króla Aerysa II Targaryena do Volantis z zadaniem znalezienia narzeczonej dla kuzyna Roberta, następcy tronu, Rhaegara Targaryena. Misja zakończyła się niepowodzeniem i Steffon wraz z żoną wrócili do Westeros.[10] Robert i Stannis byli obecni w Końcu Burzy, kiedy ich rodzice mieli przybyć. Gdy okręt znalazł się już w polu widzenia z zamku, chłopcy stali się świadkami katastrofy. Wskutek sztormu na Zatoce Rozbitków statek zatonął z ich rodzicami na pokładzie.[17] W związku ze śmiercią ojca, Robert został lordem Końca Burzy.

Zakochał się w Lyannie Stark, młodszej siostrze Eddarda Starka.[3] Jej ojciec, lord Rickard Stark, szybko zgodził się na ich zaręczyny.[9] W tym momencie Robert miał już bękarcią córkę, Myę Stone z Doliny. Lyanna wysnuła z tego wniosek, że Robert nigdy nie dotrzyma wierności jednej kobiecie, nawet jeśli ją kocha.[9] Eddard stwierdził raz, że późniejszy król widział tylko urodę Lyanny i nigdy nie zorientował się, jaka była śmiała i jak silną miała wolę.[2]

W 281AC Robert był obecny na turnieju w Harrenhal, gdzie wziął udział w walce zbiorowej.[18] Zorganizował zawody w piciu z Richardem Lonmouthem i przysiągł zdemaskować tajemniczego Rycerza od Śmiejącego Drzewa, jednak nie udało mu się tego dokonać.[19] Ostatecznie to kuzyn Roberta, dziedzic tronu Rhaegar Targaryen wygrał w finałowym pojedynku turnieju. Książę ukoronował Lyannę Stark — od dawna zaręczoną z Robertem — na królową miłości i piękna, zamiast wybrać swoją żonę, Ellię Martell. Niektórzy mówili, że Robert roześmiał się, mówiąc, że Rhaegar tylko przyznał Lyannie to, co jej się należało; jednak według ludzi, którzy znali go lepiej, uznał on to za wymierzoną w siebie zniewagę. Rozpamiętywał to długo, co doprowadziło go do niechęci wobec księcia Rhaegara.[20]

Następnego roku książę Rhaegar porwał Lyannę;[3][20] zapoczątkowało to łańcuch wydarzeń, które doprowadziły do wojny znanej jako Rebelia Roberta.

Rebelia Roberta

Wieść o porwaniu zaprowadziła najstarszego brata Lyanny, Brandona, a później i jego ojca, lorda Rickarda, do Królewskiej Przystani z żądaniem wymierzenia sprawiedliwości. Obaj zostali straceni przez Obłąkanego Króla, Aerysa II Targaryena, który zażądał, żeby lord Jon Arryn wydał mu również Roberta i Eddarda. Zamiast to uczynić, Jon zwołał swe chorągwie i rozpoczął rebelię, zaś Eddard (już jako lord Winterfell) i Robert udali odpowiednio się na Północ i Krainy Burzy.[4] Robert, którego pochodzenie dawało mu najlepsze pretensje do tronu z tych trzech lordów, stał się przywódcą rewolty, znanej jako Rebelia Roberta i Wojna Uzurpatora. Podczas zajęcia Gulltown Robert zabił Marqa Graftona.

Młody Robert w bitwie o Summerhall.

Robert zaczął gromadzić swe chorągwie w Końcu Burzy, był jednak oddzielony od swoich sojuszników na Północy. Co więcej, część jego chorążych postanowiła dochować lojalności Żelaznemu Tronowi i zbierała się wraz z siłami w Summerhall.[21] Robert dowiedział się o ich zamiarach i pokonał ich wszystkich, wygrywając trzy bitwy w ciągu jednego dnia. Próbując połączyć się z siłami z Północy, został jednak pokonany w bitwie o Ashford i później znalazł się potrzasku w miasteczku o nazwie Kamienny Sept. Tam ukrywał się w burdelu i w czasie, który tak spędził, spał z niemal każdą z tamtejszych dziwek.[22]

Armia Targaryenów dowodzona przez lorda Jona Conningtona w końcu przybyła i zaczęła przeszukiwać miasto, próbując znaleźć Roberta. Ocalał on, gdyż przybyły siły rebelianckie z Północy. Ich wojska połączyły się i stoczona została Bitwa Dzwonów.[22] Potem Robert poprowadził połączone siły Baratheonów, Starków, Arrynów i Tullych do zwycięstwa z armią królewską dowodzoną przez Rhaegara w bitwie nad Tridentem. Osobiście zabił następcę tronu, zapewniając wygraną.[3] Nim sojusznicy Roberta dotarli do Królewskiej Przystani, lord Tywin Lannister przybył tam z siłami Zachodu i złupił stolicę, podczas czego zamordowany został Obłąkany Król.

Choć Robert wygrał rebelię i zabił Rhaegara, jego nienawiść dla pokonanych wrogów nie zmalała. Kiedy Tywin okazał mu zmasakrowane zwłoki Elii Martell, żony księcia, a także dwójki ich malutkich dzieci, cieszył się z ich śmierci. Z kolei Eddard Stark, był oburzony ich zabiciem, uznając to za skandaliczne i nazywając morderstwem. Powiedział, że młody książę i księżniczka byli tylko dziećmi. Odpowiedź Roberta brzmiała:

"Nie widzę tu żadnych dzieci, tylko smocze nasienie".[23]

Nawet Jon Arryn nie był w stanie załagodzić wściekłości i kłótni, jakie nastąpiły potem między Robertem a Eddardem. Lord Stark opuścił Czerwoną Twierdzę w ponurej furii i pojechał by wyzwolić Koniec Burzy, gdzie Stannis ginął pod oblężeniem. Dopiero śmierć Lyanny i wspólna żałoba umożliwiły przyjaciołom pogodzenie się.[23] Roberta od tamtego czasu nawiedzało wspomnienie narzeczonej i chęć dalszej zemsty na zabitym już Rhaegarze.[3]

Panowanie

Król Robert i Cersei Lannister biorą ślub.

Pretensje Roberta do Żelaznego Tronu Siedmiu Królestw pochodziły od jego babci, Rhaelle Targaryen, córki króla Aegona V. Dawały mu one znacznie mocniejsze prawa do korony niż Arrynom, Tullym czy Starkom.

Jako że Aerys i Rhaegar nie żyli, a Królewska Przystań upadła, lordowie Siedmiu Królestw przysięgli wierność Robertowi i zaakceptowali go jako króla. Ułaskawił on wielu ze swoich dawniejszych wrogów, zyskując nawet przyjaźń części z nich. Jednak ci, którzy byli przeciwni panowaniu Roberta, określali go mianem Uzurpator. Nowy król przeznaczył Stannisowi zadanie zbudowania nowej floty i zajęcia Smoczej Skały, ostatniej twierdzy wiernej Targaryenom. Choć Stannis przeprowadził Atak na Smoczą Skałę, Viserys i Daenerys Targaryen zostali przeszmuglowani z wyspy zanim zdołał tam dotrzeć. To rozwścieczyło Robrta. Mianował on Stannisa lordem Smoczej Skały i przyznał rodową siedzibę Baratheonów, Koniec Burzy, ich młodemu bratu, Renly'emu, co Stannis uznał za zniewagę.[24]

Dorne nigdy nie zapomniało, że Robert zaaprobował bestialskie zamordowanie Elii Martell i jej dzieci, Rhaenys i Aegona. Lord Jon Arryn wynegocjował z tym regionem rozejm i niechętne zaakceptowanie nowego króla. Robert wyznaczył Jona Arryna na swojego namiestnika. Jon Arryn wraz ze Stannisem rządził Siedmioma Królestwami, podczas gdy król jadł, pił, polował i zabawiał się z dziwkami.

Robert rozpoczął swoje panowanie od poślubienia Cersei Lannister, córki Tywina, w 284AC. Było to małżeństwo zawarte z przyczyn politycznych, którego celem było zapewnienie stabilności w królestwie i nie należało do szczęśliwych. Podczas nocy poślubnej pijany Robert przypadkowo wyszeptał "Lyanno", czym zyskał nienawiść świeżo poślubionej żony. Cersei urodziła trójkę dzieci: Joffreya, Myrcellę i Tommena. W cięższych chwilach Robert brał się za picie, ucztowanie i sypianie z innymi kobietami.

Sześć lat po objęciu władzy Robert ponownie połączył siły z Eddardem, by stłumić Rebelię Greyjoya. Sukces misji umocnił pozycję króla na Żelaznym Tronie. Robert dowodził podczas oblężenia Pyke.[25]

Podczas wesela swojego brata Stannisa z lady Selyse Florent, Robert rozdziewiczył kuzynkę panny młodej, Delenę Florent, w łożu ślubnym Stannisa. Twierdził, że był zbyt pijany, żeby wiedzieć, czyje łóżko to było. Ta noc doprowadziła do narodzin Edrica Storma, jedynego oficjalnie uznanego bękarta Roberta.

Robert doprowadził królestwo bankructwa kosztami swoich turniejów i uczt, mimo że Aerys II pozostawił skarbiec po brzegi wypełniony złotem. Wydatki króla ostatecznie wpędziły koronę w dług o wartości ponad sześciu milionów złotych smoków (w większości pożyczonych od Lannisterów, Tyrellów, Wiary i Żelaznego Banku z Braavos).

Z powodu częstych kontaktów z prostytutkami, Robert spłodził też wiele bękartów. Według Donala Noye pozycja króla zmieniła go i to nie na lepsze.[26] Robert Baratheon nauczył się też przymykać oczy na wszystko, czego nie chciał widzieć, czego najlepszym dowodem była sytuacja, w której pokazano mu martwe dzieci Rhaegara.

Bieżące wydarzenia

Gra o Tron

Mark Addy as Robert Baratheon (TV series)

Kiedy Namiestnik Króla, lord Jon Arryn, nagle umiera, Robert wyrusza do Winterfell by spotkać się z ostatnią osobą, której naprawdę ufa, lordem Eddardem Starkiem, niewidzianym od dziewięciu lat. Na Nedzie król robi wrażenie osoby złamanej, niezdrowej, nieszczęśliwej.[3] Eddard niechętnie przyjmuje stanowisko namiestnika i przybywa do Królewskiej Przystani. Podobnie jak Jon ma mnóstwo pracy, ponieważ Robert rzadko kiedy przejmuje się posiedzeniami małej rady. Król wyznaje przyjacielowi, że marzy o zrzeczeniu się korony i podróży do Wolnych Miast w charakterze najemnika; tam spędzałby czas walcząc i zabawiając się z dziwkami. Wierzy, że właśnie do tego został stworzony. Tylko wizja jego dziedzica, Joffreya, siedzącego na Żelaznym Tronie ze swą matką Cersei szepczącą mu coś do ucha, powstrzymuje Roberta od wprowadzenia swych fantazji w życie.[23]

Gdy Robert zwołuje zebranie, by zażądać śmierci ciężarnej, przebywającej na wyganiu Daenerys Targaryen, Eddard odmawia wzięcia udziału w planie i w akcie protestu rezygnuje ze stanowiska.[27] Po tym, jak zostaje ranny w pułapce zarządzonej przez ser Jaime'a Lannistera, brata-bliźniaka Cersei, Robert odwiedza przyjaciela i oddaje mu odznakę urzędu, oświadczając, że jeśli Ned odmówi wzięcia jej, to przypnie ją Jaime'owi. Gdy Robert wyjeżdża na polowanie, Eddard odkrywa, że dzieci królowej Cersei są w rzeczywistości bękartami, urodzonymi z kazirodczego związku z jej bratem, Jaimem.[28]

Pierwsza zareagowała Cersei, nakazując giermkowi męża, swojemu kuzynowi Lancelowi Lannisterowi, dać Robertowi wzmocnione wino, trzy razy silniejsze od przeciętnego, przez co król jest bardzo pijany. Kiedy oddziałowi łowieckiemu w końcu udaje się wytropić ogromnego odyńca w królewskim lesie, Robert okazuje się na tyle nietrzeźwy, że chybia celu; zostaje stratowany i śmiertelnie raniony. Według Varysa gdyby nie zabił go dzik, przytrafiłby się upadek z konia lub chybiona strzała, ponieważ Cersei chciała, by Robert zginął przed powrotem z polowania.

Gdy Robert wraca ciężko ranny i bliski śmierci, przywołuje do siebie Eddarda i każe mu spisać swój testament, w którym mianuje go Lordem Regentem i Obrońcą Królestwa do czasu osiągnięcia pełnoletniości przez Joffreya. Eddard, widząc jak bardzo jego przyjaciel cierpi, nie wyjawia mu tajemnicy o pochodzeniu Joffreya, nie chcąc przysparzać umierającemu królowi dalszych powodów do bólu. Zamiast tego, spisując wolę Roberta, nie pisze "Mój syn Joffrey", ale "mój dziedzic".[29] Robi to, ponieważ królewskie dzieci są tak naprawdę bękartami Jaime'a i Eddard wierzy, że dziedzicem Roberta powinien być jego brat Stannis. Robert umiera dzień później. Jego śmierć doprowadza do walki o władzę, która przeradza się w Wojnę Pięciu Królów.

Varys sugeruje, żeby winą za śmierć Roberta obciążyć ser Barristana Śmiałego, Lorda Dowódcę Gwardii Królewskiej. Król Joffrey I przymusowo zwalnia Barristana pod pretekstem wieku, zastępując go Jaimem na stanowisku Lorda Dowódcy i pozwalając na dołączenie do Gwardii Ogara.[30][31]

Znane bękarty

Choć wiadomo, że Robert Baratheon spłodził - według przepowiedni Maggy Żaby - co najmniej szesnaścioro bękartów, tylko jeden został oficjalnie uznany. Varys twierdzi, że zna ich osiem. Pięć zostało spotkanych przez postacie POV, a o dwóch innych tylko wspomniano. Ze względu na sposób, w jaki Eddard zapisał testament Roberta, Cersei rozpoczyna akcję mającą na celu zabicie wszystkich bękartów króla. Tyrion przerywa ją po niesmacznym wydarzeniu, kiedy matka Barry zginęła, próbując bronić dziecka. Poniżej dzieci Roberta zostały wypisane w orientacyjnej kolejności według wieku.

  • Mya Stone. Bękarcia córka, która urodziła się Robertowi w Dolinie, gdy był on podopiecznym Jona Arryna. Służy jako przewodnik na drodze do Orlego Gniazda i z powrotem, stała się też ulubioną towarzyszką Sansy Stark. Eddard Stark wspomina, że Robert bardzo ją lubił, ale później i tak porzucił ją, podobnie jak wszystkie swoje bękarty.
  • Gendry. Nieuznany bękart, urodzony jako syn dziewczyny pracującej w karczmie. Gdy był w odpowiednim wieku, nieznany lord pokrył mu koszty opłaty czeladniczej, dzięki czemu mógł kształcić się na kowala. Gendry wyrobił sobie reputację upartego i wykuł hełm w kształcie byczej głowy, przez co zyskał przydomek "Byk". W związku ze śmiercią Roberta, Varys zaaranżował wywiezienie chłopca poza miasto z Yorenem z Nocnej Straży. Gendry zorientował się, że królowa Cersei chce jego śmierci, jednak nie wiedział, dlaczego. Podróżował wraz z Aryą Stark do czasu aż schwytało ich Bractwo bez Chorągwi; wtedy chłopak przyłącza się do organizacji. Bractwo zostawia go potem w gospodzie na skrzyżowaniu dróg, by pracował jako kowal i opiekował się zgromadzoną tam grupą sierot. Kiedy spotyka go Brienne z Tarthu, jest zszokowana tym, jak bardzo przypomina on z wyglądu Renly'ego i odruchowo zwraca się do niego per "Renly" i "mój lordzie".
  • Edric Storm. Jedyny uznany bękarci syn Roberta, jego matką jest Delena Florent.[9] Mieszkał w Końcu Burzy pod opieką kasztelana Cortnaya Penrose'a. Stannis przeprowadził oblężenie zamku, czego celem było porwanie Edrica i użycie go jako dowodu, potwierdzającego zarzut kazirodczego romansu Cersei z jej bratem. Czerwona wiedźma Melisandre chciała również użyć krwi chłopca, by ożywić kamienne smoki ze Smoczej Skały. Davos Seaworth przeszmuglował chłopca z wyspy, zanim udało jej się złożyć go w ofierze.
  • Bezimienne bliźniaczki. Petyr Baelish podpowiada, że Robert spłodził bliźniaczki ze służącą z Casterly Rock; zostały one zabite na polecenie królowej Cersei.[9]
  • Barra. Najmłodsze ze znanych bękartów Roberta, urodziła się jako córka prostytutki z Królewskiej Przystani. Niemowlę zamordowane przez Allara Deema na rozkaz Cersei po śmierci króla.

Cytaty z Roberta

Ach, ten cholerny dom na kołach, to jego skrzypienie i zawodzenie, kiedy wspina się na każde wzniesienie na drodze, jakby wjeżdżał na ogromną górę... Obiecuję ci, że jeśli to cholerstwo złamie jeszcze jedną ośkę, każę je spalić, a Cersei może sobie iść pieszo! [23]

– Robert do Eddarda Starka

Niech bogowie będą przeklęci. Dali mi puste zwycięstwo. Korona... To o dziewczynę się do nich modliłem. Twoja siostra, bezpieczna... i znów moja, tak jak nam było pisane. Pytam cię, Ned, co dobrego przychodzi z noszenia korony? Bogowie kpią po równo z modlitw królów i pastuchów.[23]

– Robert do Eddarda Starka

Eddard: Jesteś za gruby do swojej zbroi.

Robert: Gruby? Gruby! Co? Tak się mówi do Króla? A niech cię, Ned, dlaczego zawsze musisz mieć rację?[2]

– Robert do Eddarda Starka

Wierz mi, nigdy nie było we mnie tyle życia jak w chwili, kiedy zdobywałem tron. Nie byłem też bardziej zdechły niż teraz, kiedy go już zdobyłem.[2]

– Robert do Eddarda Starka

Dość tego szaleństwa! Rozkazuję wam w imieniu Króla![2]

– Robert do Gregora i Sandora Clegane

Cersei: Będę to nosiła jako oznakę honoru.

Robert: Tylko noś ją w milczeniu albo znowu cię odznaczę. [28]

– kiedy Robert uderza Cersei Lannister

Robert: Królestwo... wie... byłem paskudnym władcą. Równie złym jak Aerys, niech mnie bogowie oszczędzą.

Eddard: Nie, wcale nie tak złym jak Aerys, wasza miłość. Wcale nie.[29]

- Robert i Eddard Stark

Cytaty o Robercie

Król zupełnie rozczarował Jona. Wcześniej ojciec często o nim opowiadał: niezrównany Baratheon, demon znad Tridentu, najzacieklejszy wojownik w całym królestwie, olbrzym wśród książąt. Tymczasem Jon zobaczył opasłego mężczyznę o czerwonej twarzy porośniętej brodą, mocno spoconego pod jedwabną szatą. Sprawiał wrażenie, jakby był nieco podchmielony.[32]

– myśli Jona Snow

W całych Siedmiu Królestwach nie znajdziesz człowieka, który by śmiał stać się przyczyną twojego niezadowolenia, zadając ci ranę.[2]

Eddard Stark do Roberta

Kiedy Robert założył koronę, stał się innym człowiekiem. Niektórzy ludzie są jak miecze, stworzeni do walki. Jeśi zawiesić je na ścianie, rdzewieją.[26]

- Donal Noye do Jona Snowa

Powiedz mi, jakie prawa do Żelaznego Tronu miał mój brat Robert? Och, mówiło się coś o więzach krwi między Baratheonami a Targaryenami, o ślubach sprzed stu lat, drugich synach i starszych córkach. Takie sprawy nie obchodzą nikogo poza maesterami. Robert zdobył tron z młotem w dłoni.[33]

Renly Baratheon do Catelyn Tully

Opowiadano, że Robert Baratheon jest silny jak byk, nieustraszony w walce i ponad wszystko na świecie kocha wojnę. [34]

– myśli Daenerys Targaryen

Robert zawsze był złakniony uśmiechów i okrzyków na swoją cześć. Dlatego chodził tam, gdzie mógł je dostać. Do swych przyjaciół i dziwek. Chciał być kochany. Mój brat Tyrion cierpi na tę samą chorobę.[35]

Cersei Lannister do Sansy Stark

Jeśli nie mógł czegoś wyruchać, wypić albo z tym walczyć, szybko się tym nudził.[36]

Sandor Clegane do Berica Dondarriona

Robert... On również mi się śni. Jak się śmieje. Pije. Przechwala. W tym właśnie był najlepszy. W tym i w walce. Nigdy nie przewyższyłem go w niczym.[37]

Stannis Baratheon sugerujący Melisandre, że to Robert powinien był zostać wojownikiem R'hllora

To nie z powodu Aerysa czuję żal, tylko z powodu Roberta (...) Jak to się dzieje, że nikt nie nazywa Roberta wiarołomcą? Rozdarł królestwo na strzępy, ale to ja mam gówno zamiast honoru.[38]

Jaime Lannister do Brienne z Tarthu

Arys: Robert nie był potworem.

Arianne: Wspiął się na tron po trupach dzieci. Choć przyznaję, że nie był Joffreyem.[39]

- Arys Oakheart i Arianne Martell

Gdybym zobaczył, jak się uśmiecha nad krwawymi strzępami dzieci Rhaegara, żadna armia na świecie nie powstrzymałaby mnie przed zabiciem go.[40]

- myśli Barristana Selmy'ego

Ten Baratheon jest nieustraszony. Walczy tak, jak powinien walczyć król.[41]

Godric Borrell do maestera Breakwater

Wszyscy wiemy, co zrobiłby mój brat. Robert w pojedynkę pogalopowałby do bram Winterfell, rozbił je swym młotem, wpadł do środka po gruzach, lewą ręką zabiłby Roose'a Boltona, a prawą bękarta. Nie jestem Robertem, ale i tak pomaszerujemy na Winterfell i wyzwolimy je... albo zginiemy.[42]

Stannis Baratheon do Richarda Horpe'a

Rodzina

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ormund
 
Rhaelle
Targaryen
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Steffon
 
Cassana
Estermont
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Różne
kobiety
 
Robert I
 
 
 
Cersei
Lannister
 
Renly I
 
Margaery
Tyrell
[43]
 
 
Stannis I
 
Selyse
Florent
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Mya
Stone
 
Gendry
 
Edric
Storm
 
 
 
Joffrey I
 
Margaery
Tyrell
[43]
 
Myrcella
 
Tommen I
 
Margaery
Tyrell
[43]
 
Shireen
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Barra
 
Bella
 
Nieznane
bliźniaki
 
9 innych

Przypisy

  1. Zobacz obliczenia: Robert Baratheon.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Gra o Tron, Rozdział 30, Eddard VII.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 3,7 Gra o Tron, Rozdział 4, Eddard I.
  4. 4,0 4,1 4,2 Gra o Tron, Rozdział 2, Catelyn I.
  5. Gra o Tron, Rozdział 43, Eddard XI.
  6. Nawałnica Mieczy, Rozdział 32, Tyrion IV.
  7. Nawałnica Mieczy, Rozdział 76, Jon XI.
  8. Nawałnica Mieczy, Rozdział 42, Daenerys IV.
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 9,4 Gra o Tron, Rozdział 35, Eddard IX.
  10. 10,0 10,1 Świat Lodu i Ognia, Targaryenowie na Tronie: Aerys II.
  11. Zobacz obliczenia: Stannis Baratheon.
  12. Zobacz obliczenia: Renly Baratheon.
  13. Nawałnica Mieczy, Rozdział 54, Davos V.
  14. 14,0 14,1 Świat Lodu i Ognia (aplikacja), Robert Baratheon.
  15. Świat Lodu i Ognia, Upadek Smoków: Rebelia Roberta.
  16. Nawałnica Mieczy, Rozdział 67, Jaime VIII.
  17. Starcie Królów, Prolog.
  18. Gra o Tron, Rozdział 58, Eddard XV.
  19. Nawałnica Mieczy, Rozdział 24, Bran II.
  20. 20,0 20,1 Świat Lodu i Ognia, Upadek Smoków: Rok Fałszywej Wiosny.
  21. Nawałnica Mieczy, Rozdział 55, Jon VII.
  22. 22,0 22,1 Nawałnica Mieczy, Rozdział 29, Arya V.
  23. 23,0 23,1 23,2 23,3 23,4 Gra o Tron, Rozdział 12, Eddard II.
  24. Starcie Królów, Rozdział 25, Tyrion VI.
  25. Świat Lodu i Ognia, Żelazne Wyspy: Stare i Nowe Obyczaje.
  26. 26,0 26,1 Starcie Królów, Rozdział 6, Jon I.
  27. Gra o Tron, Rozdział 33, Eddard VIII.
  28. 28,0 28,1 Gra o Tron, Rozdział 39, Eddard X.
  29. 29,0 29,1 Gra o Tron, Rozdział 47, Eddard XIII.
  30. Gra o Tron, Rozdział 57, Sansa V.
  31. Starcie Królów, Rozdział 3, Tyrion I.
  32. Gra o Tron, Rozdział 5, Jon I.
  33. Starcie Królów, Rozdział 22, Catelyn II.
  34. Starcie Królów, Rozdział 27, Daenerys II.
  35. Starcie Królów, Rozdział 52, Sansa IV.
  36. Nawałnica Mieczy, Rozdział 34, Arya VI.
  37. Nawałnica Mieczy, Rozdział 36, Davos IV.
  38. Nawałnica Mieczy, Rozdział 37, Jaime V.
  39. Uczta dla Wron, Rozdział 13, Zbrukany Rycerz.
  40. Taniec ze Smokami, Rozdział 67, Niszczyciel Królów.
  41. Taniec ze Smokami, Rozdział 9, Davos I.
  42. Taniec ze Smokami, Rozdział 42, Królewska Branka.
  43. 43,0 43,1 Margaery Tyrell poślubiła najpierw Renlyego, potem Joffreya, a potem Tommena

Ta strona zawiera treści z angielskiej Wikipedii. Pierwotna treść była w Ród Baratheonów. Lista autorów jest dostępna w historii strony of Ród Baratheonów. Podobnie jak w Wiki Westeros, zawartość Wikipedia dostępna jest pod GNU Free Documentation License.