Siedem Królestw

Z Wiki Westeros
Skocz do: nawigacja, szukaj
Siedem Królestw po zjednoczeniu przez Aegona i przed Rebelią Roberta. Z górnej lewej strony do dolnej prawej: Północ, Żelazne Wyspy, Dorzecze, Dolina Arrynów, Krainy Zachodu, Włości Korony, Reach, Krainy Burzy, Dorne

Siedem Królestw – królestwo na kontynencie Westeros pod władaniem króla na Żelaznym Tronie w stolicy, Królewskiej Przystani. Nazwa królestwa powstała przed czasem gdy Aegon I Targaryen wyruszył na podbój terenów Westeros, kiedy istniało siedem niezależnych królestw. Obecnie wyróżnia się dziewięć różnych regionów.

Początki

Gdy Aegon używając smoka podbił siedem niezależnych, istniejących na kontynencie królestw, stworzył olbrzymie, silne państwo. Władcami tych krajów byli:

Błąd przy generowaniu miniatury
Error code: 127

Torrhen Stark, Król Północy.

Błąd przy generowaniu miniatury
Error code: 127

Ronnel Arryn, Król Gór i Doliny.

Błąd przy generowaniu miniatury
Error code: 127

Harren Hoare, Król Wysp i Rzek.

Błąd przy generowaniu miniatury
Error code: 127

Loren I Lannister, Król Skały.

Błąd przy generowaniu miniatury
Error code: 127

Mern IX Gardener, Król Reach.

Błąd przy generowaniu miniatury
Error code: 127

Argilac Durrandon, Król Burzy.

Błąd przy generowaniu miniatury
Error code: 127

Meria Martell, Księżniczka Dorne.
.

Aegonowi udało się podbić tylko sześć królestw, które skonsolidował pod rządami dynastii Targaryenów i Żelaznego Tronu. Wśród tytułów, które przyznano mu podczas koronacji w Gwiezdnym Sepcie Starego Miasta znalazł się jednak także tytuł "Władca Siedmiu Królestw", wskazujący na dalsze roszczenia wobec Dorne. Półwysep został jednak przyłączony do państwa dopiero po dwóch stuleciach, drogą pokojową, przez małżeństwo.

Rząd

Główny artykułs: Żelazny Tron, Namiestnicy, i Prawa & Sprawiedliwość

Przez większość swojej historii regiony Westeros były niezależnymi królestwami. Ich liczba i granice wielokrotnie się zmieniały. Po udanym podboju wszystkich leżących na południe od Muru ziem poza Dorne i ich konsolidacji pod władzą Żelaznego Tronu, Aegon ustanowił nową stolicę imperium, wybudowaną w miejscu jego lądowania - Królewską Przystań.

Z powodu rozległego obszaru nowego królestwa, w każdym regionie Aegon wyznaczył wielki ród, który przysięgał mu wierność. Lordowie tych rodów otrzymywali pewną autonomię, zachowywali też władzę nad swoimi wasalami i prostaczkami. Rody, które utrzymały swoją wysoką pozycję po bitwie na Polu Ognia i zakończeniu podboju byli Starkowie (na Północy), Lannisterowie (na Zachodzie), Arrynowie (w Dolinie) i Martellowie, którzy obronili całkowitą niezależność Dorne. Inne rody zostały założone lub wyniesione wskutek podboju. Targaryenowie zajęli dla siebie Włości Korony i objęli władzę zwierzchnią. Baratheonowie dzięki małżeństwu z dziedziczką Durrandonów otrzymali Krainy Burzy i tytuł ich najwyższego lorda. Tyrellom przyznano władzę nad Reach wraz z tytułem Najwyższego Lorda Manderu. Greyjoyowie otrzymali Żelazne Wyspy po śmierci króla Harrena Czarnego. Ród Tullych z Riverrun za poparcie udzielone najeźdźcom przeciw Harrenowi stał się zaś zwierzchnim rodem Dorzecza.

Regiony i terytorium

Zobacz także: Informacje geograficzne o Westeros

Siedem Królestw jest podzielonych na dziewięć regionów administracyjnych, spośród których siedem (Północ, Żelazne Wyspy, Dolina, Krainy Zachodu, Reach, Krainy Burzy i Dorne) było w czasach podboju niezależnymi państwami. Dorzecze niegdyś także było suwerenne, jednak zostało podbite przez Królów Burzy, a następnie przez Żelaznych Ludzi, którzy władali jako Królowie Wysp i Rzek. Częściową niezależność odzyskało, gdy miejscowi lordowie zbuntowali się przeciw Harrenowi Czarnemu i przysięgli wierność Aegonowi; wyspy stały się wówczas oddzielną dzielnicą. Dorne nie stało się regionem administracyjnym - jest autonomicznym księstwem. Obszar wokół Królewskiej Przystani, który był terenem spornym między kilkoma z królestw, wydzielono jako domenę dynastii panującej i nazwano Włościami Korony. Leżąca na ich obszarze wyspiarska twierdza na Smoczej Skale, starożytna siedziba Targaryens, była przyznawana aktualnemu dziedzicowi tronu.

Terytorium królestwa obejmuje cały kontynent z wyjątkiem jego północnego krańca, gdzie północną granicę wyznacza Mur. Królowi na Żelaznym Tronie podlega również wiele wysp wokół wybrzeży Westeros, na przykład Arbor, Wyspa Niedźwiedzia, Szczypcowa Wyspa, Skagos, Driftmark, Estermont, Wyspy Tarczowe, Tarth, Zielony Kamień i Smocza Skała. Okazjonalnie kraj wciągany był w konflikty o znajdujące się na jego południowo-wschodnim wybrzeżu Stopnie, rzadko jednak kontrolował znaczącą ich część.

Mieszkańcy

Mieszkańców Siedmiu Królestw liczy się w milionach. Państwo jest słabo zaludnione na dalekiej Północy i pustyniach Dorne, a najgęściej na żyznych terenach Reach. Obszar kraju usiany jest wioskami, twierdzami i miastami, jednak tylko pięć miast jest naprawdę licznie zaludnionych. W kolejności od największej liczby mieszkańców są to:

Królewska Przystań i Stare Miasto to ogromne ośrodki urbanizacji, Lannisport jest średniej wielkości, zaś Gulltown i Biały Port są stosunkowo małe. Cała piątka to porty położone na wybrzeżach. Choć w Siedmiu Królestwach znajduje się wiele mniejszych portów i miasteczek, większość kraju jest zdecydowanie rolnicza.

Stare Miasto jest najstarszym z wymienionych ośrodków: jego początki nikną w Erze Świtu, sięgają czasów, gdy do Westeros przybyli Pierwsi Ludzie, a może nawet wcześniejszych. Kolejny, Lannisport, został założony podczas Ery Herosów, po zajęciu przez Lannisterów pozycji Casterlych; miasto to wciąż można nazwać starożytnym. Zarówno Stare Miasto, jak i Lannisport rozwinęły się do rozmiarów dużego miasta już do czasów inwazji Andalów 6,000 lat temu. Gulltown, następne w kolejności powstania, w czasie wspomnianego najazdu już istniało, było jednak małe, choć dobrze prosperujące. Dopiero rządy kolejnych pokoleń Andalów uczyniły z niego dobrze rozwinięte, duże miasto o kontynentalnej skali.[2] Biały Port jest znacznie młodszy: choć u ujścia Białego Noża zawsze istniała osada, składała się ona głównie z Wilczego Barłógu, twierdzy służącej do obrony przed atakami od strony morza. Właściwe miasto powstało tysiąc lat temu, gdy ród Manderlych uciekł z Reach i otrzymał azyl, przyznany na Północy przez Starków, w ich władaniu znalazły się ziemie u ujścia rzeki. Choć Królewska Przystań jest największym miastem w kraju, jest też zdecydowanie najmłodsza: stworzyli ją Targaryenowie, zaledwie trzysta lat temu. Miała stać się nową stolicą po zjednoczeniu kontynentu przez dynastię. Stolica rozrastała się gwałtownie; do roku 10AC stała się znaczącym ośrodkiem miejskim, a już w 25AC przerosła Biały Port i Gulltown, stając się trzecim największym miastem na kontynencie.[3]

Kultura

Zobacz także: Obyczaje

Mieszkańcy Siedmiu Królestw to mieszana populacja wywodząca się od kilku różnych grup etnicznych, które w ciągu wieków imigrowały na kontynent i krzyżowały się między sobą. Z tego powodu granice obszarów zamieszkiwanych przez konkretne grupy są niewyraźne i nie tworzą jednostek politycznych. Obecnie przynależność etniczną definiuje się głównie według miejsca pochodzenia; każde królestwo zachowuje unikatową strukturę narodowościową. Wpływy andalskie są najsilniejsze na południu, zaś ludzie Północy wciąż przestrzegają wielu zwyczajów Pierwszych Ludzi. Na Dornijczyków silnie wpłynęła masowa imigracja Rhoynarów. Nieliczne grupy takie jak Żelaźni Ludzie i Górskie Klany z Doliny cechują się wyraźną odrębnością etniczną i kulturową w stosunku do reszty królestwa.

Feudalne społeczeństwo kraju wzorowane jest na modelu dawnych królestw, podbitych przez dynastię Targaryenów. Każdy region zachowuje pewną niezależność obyczajową i prawną, a włada nim najwyższy lord, który odpowiada wyłącznie przed królem.

Handel i waluta

Zobacz także: Waluta

Do większości transakcji w Siedmiu Królestwach potrzebna jest waluta. Monety są bite przez Starszego nad Monetą, którego mianuje król na Żelaznym Tronie. Używaną walutą są kolejno według wartości złote smoki, srebrne jelenie i miedziane gwiazdy. Na jednej stronie złotego smoka widnieje smok, a na drugiej twarz króla.[4]. Większość nisko urodzonych ludzi nigdy nie posiada smoka, do codziennych transakcji używają głównie miedziaków.

Handel w Siedmiu Królestwach jest dość dobrze rozwinięty. Towary z Dorne bardzo się różnią od tych z Północy. Jeśli chodzi o handel na duże odległości, obraca się głównie dobrami luksusowymi, gdyż transport jest bardzo drogi, a także wyjątkowo niebezpieczny. Transport lądowy jest dziesięć razy droższy od morskiego, co oznacza, że prawie wszystkie towary choć częściowo transportuje się rzeką lub statkiem wzdłuż wybrzeża. Futra z Północy, jedwabie i kamienie szlachetne z Południa, rękodzieło to towary sprzedawane na wielkich targach. Można na nich nabyć również zboże, mięso i ryby, ale te prawie zawsze przywozi się z okolicznych terenów.[5]

Siedem Królestw utrzymuje regularne stosunki handlowe z Essos i Wyspami Letnimi.

Religia

Zobacz także: Religie

Mieszkańcy Siedmiu Królestw wyznają różnych bogów. Wiara w Siedmiu to dominująca religia w królestwie, jedynymi regionami, gdzie nie praktykuje się jej są Żelazne Wyspy – tam czci się Utopionego Boga – oraz Północ, gdzie ludzie wciąż wierzą w Starych Bogów Lasu.

  • Wiara w Siedmiu – dominująca religia Siedmiu Królestw, do Westeros wprowadzili ją Andalowie, tysiąc lat przed powstaniem królestwa. Wiara czci Siedmiu, jedno bóstwo o siedmiu aspektach: Matki, Ojca, Wojownika, Kowala, Dziewicy, Staruchy i Nieznajomego (śmierci).
  • Czerwony Bóg R'hllor - czczony powszechnie w Essos. Jest mało znany w Westeros, choć zyskuje coraz więcej wyznawców. Wierzą oni, że ich bóg to Pan Światła, który pokona Wielkiego Innego – boga ciemności i zimn - w nadchodzącej wojnie.

Cytaty

Siedem Królestw ma bardzo długą historię, a nie omówiłem jeszcze całej... i nie omówię. [6]

- GRRM


Nasze prawem krwi, zdradziecko nam odebrane, ale wciąż nasze, nasze na wieczność. Nie okrada się smoka, oj nie. Smok pamięta.

- Viserys Targaryen do Daenerys Targaryen[7]

Całe to gadanie o Siedmiu Królestwach do szaleństwo. Aegon zrozumiał to trzysta lat temu, gdy stał tu, gdzie my stoimy teraz. Pomalowali ten stół na jego rozkaz. Zaznaczyli na nim rzeki i zatoki, wzgórza i góry, zamki, miasta i targowe miasteczka, jeziora, bagna i lasy... nie uwzględnili jednak granic. To jest jedno królestwo i powinien nim władać jeden król.[8]

- Stannis Baratheon do Davosa Seawortha


Przypisy